دست نوشته هاي يك مانيا

من میروم وتو می آیی و هر کدام چیزی در سینه داریم.از کنار هم می گذریم.می گذری و نمی بینی این همه التماس را.

می گذرم و می بینم شور مبهم چشمانت را.دور می شویم آنقدر دور که حتی رنگ
چشمانت را به خاطر نمی آورم.

روزی از کنار هم خواهیم گذشت بدون هیچ خاطره ای از هم.درست مثل اولین بار.
 

می نویسم به یاد اولین روزها.از هشت شهریور۶١ تا همین لحظه.از اولین طپش های

 قلبم.از اولین گریه.اولین آغوش.اولین عشق.اولین گناه.اولین شرم.از ابهام در بودن.از

 سرگردانی و نیافتن.از دویدن و نرسیدن.از این دنیای وارونه.از دلخوشی های الکی.از

عشق و دوست داشتن.از زشتی ها و زیباییها.از مهربانی وگذشت.از حرفهای تکراری.از

آرزوهای کوچک محال.از سالهای عمرم.از امروز.تولدم

پ.ن:٢٧ سال گذشت.

بعد از مدتها اومدم که بنویسم.ولی نمیدونم از چی و از کجا شروع کنم.تو این مدت

اتفاقهای زیادی افتاد.خیلی مسایل پیش اومد و تجربه هایی که باعث شدن خیلی

چیزها در من شکل بگیره.خیلی از عقایدم تغییر کردند و خیلی از اتفاقاتی که دید منو به

 زندگی عوض کردند.میخوام بنویسم تا شاید فرصتی باشه برای آزمودن خیلی چیزها.از

جمله خودم.

جاهای خالی را با اسم تو پر میکنم

همه چیز درست میشود.

رفتم تا بمانم...........